Make your own free website on Tripod.com


05-27-48
เล่ห์รตี


ละครเรื่องนี้ฮิตตั้งแต่เมื่อปีที่แล้ว ฮิตเอามากๆถึงขนาดน้องๆที่ทำงานปันใจจากดาราที่เป็นแฟนคลับกันเหนียวแน่น ไปแอบเพ้อถึงพระเอกอยู่พักใหญ่ ตอนนั้นยังไม่มีเวลาดู เพิ่งได้โอกาสยืมมาดูเมื่อต้นปีนี้เอง แล้วก็ได้เรื่อง...ชอบไปเลย ไม่รู้เป็นไสยศาสตร์หรืออุปทานหมู่ ตอนนี้จับกลุ่มกันเป็นแฟนคลับละครน้ำเน่ากันทั้งห้องแล้ว

เรื่องนี้ได้ เปปเปอร์ UHT วงบอยแบนด์ยุคก่อนประวัติศาสตร์มาเป็นพระเอก กับ แอน อลิชา นางเอกที่เล่นละครที่ไรได้ยินแต่เสียงแหลมวี๊ดวิ่วไม่มีตก ย้ายจากค่ายอาร์.เอส มาเล่นละครให้ Exact (น่าจะเป็นเรื่องแรกนะ) ช่วงก่อนที่จะถ่ายทำเรื่องนี้ มีข่าวเจาะลึกวิพากษ์วิจารณ์ว่า Exact ตัดสินใจผิดมหันต์ที่เอา เปปเปอร์มาเป็นพระเอก เนื่องจาก...แก่แล้ว (ยี่สิบตอนปลายเนี่ยนะแก่?) และเลือกนางเอกหน้าช้ำจากค่ายอื่นมารับบทสาวซื่อ บริสุทธิ์ แล้วให้นางเอกของค่ายคือ จั๊กจั่น อคัมย์ศิริ มารับบทสาวปากกล้า (น่าจะเป็นบทที่ มด ทรีจี เล่น) แต่สุดท้ายจั๊กจั่นก็ไม่ได้เล่น ไม่รู้เพราะอะไร แถมดูท่าจะเป็นละครน้ำเน่าฉีกแนวที่เคยทำมาเสียอีก สรุปว่าโดนด่าตั้งแต่ยังไม่ทันเปิดกล้องว่างั้นเถอะ แต่เมื่อละครออนแอร์ผลตอบรับกลับดีเกินคาด พอทำวีซีดีออกขายก็มีอันขาดตลาด ขนาดว่าฉายทางช่อง 5 นะนั่น ถ้าได้ออกช่อง 7 ท่าคงจะฮิตติดลมกว่านี้

ขอบอกตรงๆว่าไม่ค่อยได้ติดตามละครของ Exact เท่าไหร่ แค่พอรู้ว่ามีเรื่องอะไรบ้าง อาจจะดูบ้างบางครั้ง แต่ไม่ถึงกับติดหนึบ ส่วนใหญ่จะดูละครญี่ปุ่น-เกาหลี หรือไม่ก็นั่งดูวีซีดีหนังไปเลยมากกว่า ไม่ใช่ว่าดัดจริตอะไรหรอก แต่ละครไทยที่เข้าทางและมีเสน่ห์น่าติดตาม มีน้อยเรื่อง สาเหตุคือร้อยทั้งร้อย เอาบทประพันธ์ที่ตีพิมพ์เป็นหนังสือมาทำ ซึ่งแทบทุกเรื่องก็ไม่รอดสายตาเราไปได้ นิยายดังๆก็อ่านมาหมดแล้ว ภาพที่คิดไว้ก็สวยงามอลังการ เมื่อมาเจอเวอร์ชันละคร ต่อให้พระเอกหล่อล่ำ นางเอกแสนซนแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำให้คล้อยตามไปได้ (ซึ่งมันก็คงไม่มีใครทำอย่างที่เราคิดได้หรอก) แถมบางเรื่องเอามาทำซ้ำเป็นสองสามรอบ เราก็จะชอบอยู่แต่รอบแรกที่เราได้ดู (คนแก่ก็เงี้ยะ) ละครยุคใหม่ช่วง 5-6 ปีหลังนี้ ที่ชอบๆจึงมีไม่กี่เรื่อง

ละครเรื่องนี้เด่นมากๆที่บทโทรทัศน์ แม้ว่าช่วงกลางไปถึงปลายๆเรื่องจะมีฉากที่ไม่จำเป็น มากไปหน่อยดูอืดๆยืดๆ แต่โดยรวมแล้วราบรื่น เป็นเหตุเป็นผล ดึงอารมณ์คนดูได้แรง และดูสนุก ยิ่งถ้าใครได้อ่านฉบับนิยายด้วยแล้ว จะต้องบอกว่าดีกว่านิยายชนิดที่ว่าคนละโลก เวอร์ชันนิยายน่ะ ถือได้ว่าน้ำเน่าสุดๆ ไร้สาระ ไม่สมจริงเอาเสียเลย ว่ากันถึงนักแสดง พระเอก-เปปเปอร์ แสดงได้ดีมาก โดยเฉพาะสายตาเด่นสุด ยิ่งถ้าบอกว่าเป็นละครเรื่องที่สองในชีวิตด้วยแล้ว ถือว่าฝีมืออยู่ในระดับ..น่าทึ่ง ซึ่งก็น่าจะเป็นที่บทส่งด้วยคาแรกเตอร์ไม่มีหลุด ส่วนนางเอก- แอน ก็ถือว่าบุคลิกเหมาะกับบทดี ดูน่ารักใสๆไม่เป็นพิษเป็นภัย แต่ว่าไปแล้วก็ยังแสดงเหมือนเรื่องอื่นๆ ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่ นักแสดงอีกคู่ที่ได้บทเด่นรองลงไป คือคู่ของ ป้อง ณวัฒน์ กับ มด กัลยา นักร้องที่หันมาเล่นละครอีกคน ก็ได้บทที่ได้แสดงฝีมือพอควร ที่ชอบมากๆและชมอยู่เสมอคือการที่ Exact ใช้ดารารุ่นใหญ่ที่มีฝีมือมารับบทของรุ่นพ่อ-แม่ ไม่ว่าจะเป็นคุณลุง คุณน้า คุณป้า สรพงษ์ พิศมัย กาญจนา ตฤณ ฯลฯ ผู้ซึ่งทำให้ฉากธรรมดาๆกลายเป็นไม่ธรรมดา อย่างน้าเอกสรพงษ์ เล่นบทพ่อที่ถูกบีบคั้นอย่างได้อารมณ์สุดๆ นักแสดงสมทบคนอื่นๆอย่าง โอ๋ ภัคจิรา ก็เล่นร้ายได้ตาลุกดี แม้กระทั่งบทคนใช้ที่มักจะเป็นส่วนเกินในละครเรื่องอื่น ก็กลายมาเป็นบทมีประโยชน์ในการเดินเรื่องได้ดี

อย่างที่บอกว่าเรื่องนี้เด่นที่บท เรื่องน้ำเน่าเอามาเรียบเรียงใหม่ให้ดี มันก็กลายเป็นมีเหตุผลได้แฮะ (ตอนวิมาทรายก็พูดอย่างนี้แหละ...) อย่างมุขเอานางเอกไปเป็นเมียขัดดอกเนี่ย เห็นมาตั้งไม่รู้กี่เรื่องต่อกี่เรื่อง ก็สรุปว่าเรื่องนี้ทำได้เข้าท่าที่สุด เพราะเริ่มจากปูพื้นที่ครอบครัวของพระเอกซึ่งเป็นลูกชายคนเดียวยังไม่มีทายาท รวยแสนรวยแต่ไม่มีลูก แม่ของพระเอกก็อยากได้หลานเสียเหลือเกิน พอดีกับที่เมียเก่าของพระเอกก็ออกลายไว้เจ็บแสบ พระเอกก็ออกอาการปิ๊งนางเอกเอาเรื่องอยู่ตั้งแต่ตอนแรกๆของเรื่อง (ก็น่ารักซะขนาดนั้น) พ่อของนางเอกก็จนตรอกหมดทางแล้วจริงๆ ประกอบกับความเป็นคนรักครอบครัวของนางเอก ทุกประเด็นมาเจอกันพอดีเลยทำให้เรื่องดูเป็นไปได้ นอกจากนี้ในเรื่องยังมีฉากสวยๆ เพลงประกอบก็เพราะ มีคำพูดดีๆอยู่เต็มไปหมด ดูแล้วก็ชวนฝันดีไม่น้อย

เพลงประกอบ : ยืนยัน - เปปเปอร์ รัฐศาสตร์ /ไม่ใช่ดอกไม้ริมทาง พนิดา เศรษฐบุตร